Kopen

 

Kopen is noodzakelijk. Als is het maar voor de eerste primaire behoefte: eten, drinken, kleding, schoeisel en noem maar op.  Zonder kopen zouden we nog leven als Adam en Eva. Ik bedoel niet het paradijselijke maar naakt als een slak of met wat bladeren om ons geknoopt. En die appel die daar hing was ook niet gekocht maar gewoon geplukt. . Laat ik nu niet afdwalen maar het hebben over hoe de toestand vandaag is en niet wat het zou zijn met of...als...indien. De economie draait en wij, willen of niet, zijn daar onderdeel van. Dus we kopen. Dat wat we nodig hebben, dat wat we denken nodig te hebben en dat wat we zomaar kopen.

 

Kopen en nog meer kopen  is voer voor de marketing psychologie. Ons koopgedrag wordt nauwlettend in de gaten gehouden door gigantische bedrijven  die ons volgen en misschien ook wel beïnvloeden. Of de grote modebedrijven die trends lanceren en wij consumenten volgen dat bewust en onbewust. The Devil wears Prada legt ons dat uitstekend uit.

 

Natuurlijk zijn we bij Berlano blij met uw aankopen. We zijn een jonge onderneming die u meubelen en accessoires via internet met enthousiasme aanbieden. Of het nu gaat om een stormlantaarn,  wandlamp, boekenkast of zithoek, we bieden het u graag aan. Onze verkoopsite staat er bol van om uw wens tot koop te bevredigen.

 

Maar wat hebben we beslist nodig en wat is zomaar kopen? De lijnen tussen het een en het ander vervagen snel. Want een vlek op slaapbank stoort de een niet maar is voor de ander wel een reden om een nieuwe bedbank te  kopen. Een ieder naar zijn budget natuurlijk.  De huidige levensomstandigheden hier in West-Europa staan ons in het algemeen toe om, behalve de aankopen voor de broodnodige behoefte, wat ik noem een comfort-aankoop te doen. Aankopen die we ons kunnen veroorloven als extraatje, omdat het mooi staat, omdat het sfeer brengt, omdat we van verandering houden. En niet te vergeten dat het een goed gevoel geeft als we ons kunnen veroorloven die, misschien niet noodzakelijke en subjectieve, aankoop te doen. Een goed voorbeeld zijn de oer hollandse bloemenwinkels. De meesten onder ons zullen het “boeketje van de week” wel kennen.  Mijn ouders hadden  vroeger met drie kinderen slechts beperkte middelen maar haast elke week stond er een bosje bloemen op de tafel. Ik heb het nog over de periode van de gulden. Een rijksdaalder of vijf gulden voor een boeket. Per se nodig was het niet maar het gaf wel wat: gezellige uitstraling en iets fris. Het valt niet te ontkennen dat dit onder het hoofdstuk comfort-aankoop valt.

 

 

Tussen al die woorden  heeft u het misschien al wel gelezen: bevredigende aankopen, subjectieve aankopen of indien niet primair  en wat dan wel?  De koopbehoefte, het shoppen of zelfs etalages bekijken zijn dingen en zaken van vandaag. Het is een cultuurfenomeen geworden. Het woord shoppen is een vrij nieuw woord en betekent denk ik dat we de behoefte hebben er eens op uit gaan om dingen te bekijken en al dan niet te kopen.  Een soort excursie dus. Niet naar de Veluwe maar naar het stadscentrum of op de bank met tablet of pc op uw schoot.

Af en toe borrelt en bruist het van binnen en hebben we het gevoel iets te willen (moeten?) kopen. Bij de een is dat een nieuwe nagellak, de volgende een rustieke tuinbank en er zijn de kopers die hun hele woonkamer opnieuw decoreren.  Zoiets als lenteschoonmaak maar dan wat radicaler. In de drie voornoemde gevallen zal het meestal  niet om absolute noodzaak gaan maar om het gevoel van nieuw, anders en verandering met als resultaat dat bevredigende gevoel. Impulsen waar we aan toegeven en ons tevreden mee voelen en hopelijk daarna ook van kunnen en blijven genieten.

 

Zelf ben ik nogal terughoudend met aankopen, maar als ik in een goed restaurant uitstekend heb gegeten dan betaal ik met plezier de rekening en loop tevreden de zaak uit. Mijn meubels uit vervlogen tijden zijn met mij door heel Europa gereisd en de 4 stoelen en tafel die mijn grootouders kregen van het Rode Kruis in de II Wereldoorlog houden stand tot op de dag van vandaag. Ik ben niet een erg goede koper en ben gehecht aan mijn spulletjes.  Mijn zus deed het wel graag: kopen. Met goede smaak moet ik zeggen. Ze was niet gebonden aan haar spullen of meubeltjes en kon ze na een poosje weer rustig weg doen of weggeven. De goede doelen vaarden er wel bij. Ze kon zowel  blij zijn een nieuw vloerkleed als  met een afwasborsteltje met zuignap dat rechtop bleef staan bij het afwassen.  Een ieder dus zijn eigen koopgewoonten en -behoeften.

 

 

Compenserend koopgedrag zal ons niet onbekend voorkomen en daar hoeft niet per noodzakelijkerwijs  een negatieve  gedachte bij worden opgewekt. Een ieder zal op zijn tijd zwakke en sterke, verdrietige en blije momenten hebben.  We weten dat kopen van geluk niet mogelijk is maar dat ene moment van even blij zijn en je problemen vergeten is ook wel eens fijn.  Hetzelfde met impulsief koopgedrag. Je hebt het waarschijnlijk niet nodig maar als je iets leuks of moois  ziet wil je het hebben en geef je toe aan die drang. En de gelukshormonen doen dan even hun werk in je hoofd. Compulsief koopgedrag is natuurlijk een kapittel apart en is nogal verstrekkend. Dat dwangmatige kopen is niet meer in de orde van  plezier en comfort. Dat gaat veel verder en kan verstrekkende gevolgen hebben en laat dit graag over aan de professionelen.

 

Alles hangt samen met  budget natuurlijk. Als je € 25.- te besteden hebt is het niet de bedoeling impulsief een lederen zithoek met bijpassende poef te kopen maar kun je je beter houden bij een mooie kaars of een kleurrijke bos bloemen. Een goede vriendin Kitty zei altijd: voordat je koopt vraag jezelf dan eerst of je het echt nodig hebt en dan of je het kunt betalen.  Groot gelijk had ze natuurlijk, maar dat betekent niet dat je jezelf of een ander niet af en toe mag verwennen. Verwennen met iets tastbaar of met  een simpel gebaar. En zo draait de wereld verder en zolang u blijft kopen kunnen wij, bij Berlano, verkopen.

 

Weetje: Fauteuil.   Een Frans woord dat bij ons ook ingeburgerd is.   Voordat de Fransen het woord fauteuil gebruikten bestond het Frankische faldi stôl en het  Hoog-Oudduitse woord fald stuoi, ofwel vouwstoel.  Het was ook inderdaad in vouwstoel die zich door de eeuwen heen ontwikkelde als onze leunstoel of  “luie stoel”

 

Laat een bericht achter