Zat thuiswerk of het thuiswerk zat?

 

Velen zitten thuis in deze lastige tijden. Er wordt ons gevraagd zo min mogelijk buiten te komen en het woord quarantaine is het dagelijks gebruik binnen gekropen.  Je kunt het misschien positief benaderen met gedachten als knus en gezellig, maar als knus en gezellig afgedwongen worden dan wordt het natuurlijk een compleet andere benadering en verliest het aan kracht in de oorspronkelijke betekenis.  De redenen en de noodzaak zullen een ieder min of meer duidelijk zijn en we leven de regels na, of we nu willen of niet en of we het er eens zijn of niet. Maar dat is een andere discussie.

Fijn thuis! Ja natuurlijk als je dat wilt. Lui in de fauteuil, voeten op de bank, een poef als verlenging van je zetel en vlij jezelf maar lui onderuit. Alles gaat goed totdat je het zat bent, want te lang onderuit liggen geeft kriebels en prikkels en dan gaat de lol er vanzelf af. En met het thuisblijven word plots ook het werken thuis weer in de openbaarheid gebracht. Afstand houden is de boodschap, blijf maar van kantoor weg om je collega niet op zijn of haar lippen te zitten. De boodschap boven alles: het vermijden van besmettingen. En zo kwam het dat we op een dag thuiswerkers zijn geworden. En onze schoolgaande kinderen kregen in plaats van huiswerk de letter “t” ervoor en het werd thuiswerk en naar huis gaan werd thuisblijven. 

 

Hoogtijdagen voor netwerken en telefoonmaatschappijen. Internet gloeit van bedrijvigheid omdat onze kennis, vragen of geheimen constant en veelvuldig via het “net” links en rechts de wereld worden rondgestrooid. Thuis en op het internet zoemen we rond als bijen in een korf en gaan we af en toe naar buiten naar de supermarkt voor de een of andere hoognodige boodschap en weer naar huis. Terug naar onze huis- en thuiswerk bijenkorf voor wonen én werken.

 

Onze eettafel is nu dus ook werktafel, het bijkamertje of naaikamertje nu ook werkstudio of bureau. De keukentafel is nu bureaublad voor de pc en de vergaderingen met zoom en skype en de rest van de “meet and greet” programma’s. De Britse komiek James Corden vertelde deze week bij Oprah Winfrey dat hij op het kleinste kamertje zijn mails, tweets etc verzond. Is dat multitasken? De lectuurbak zal wel weer terug verbannen zijn  naar de huiskamer en elke ruimte toont zijn veelzijdigheid voor gebruik en tot het excessieve toe.

Echter, de bank als kantoormeubel, het keukenblad als vergadertafel en noem maar op, hoe lang blijft zoiets fijn en praktisch? Wil je niet gewoon op het aanrecht de groenten snijden en wrevel vermijden door kruimels op je toetsenbord?  Het voordeel is dat we wat flexibeler zijn in ons doen en laten. Tussendoor even de was in de machine stoppen, een hemd strijken. Geeft dat niet een  vals gevoel van vrijheid in time-management?  Zoals een burgemeester in Vlaanderen die een tv-interview deed via zijn computer. De man, keurig opgedoft, zat achter zijn pc, het interview verliep vlot en de interviewer complimenteerde de burgervader met zijn mooie hemd. Maar vroeg direct erna ook waarom hij op kousenvoeten en in zijn onderbroek achter zijn bureau zat….. Bleek dat er een spiegel achter zijn werktafel hing en in het kijkvlak van zijn computer. Enfin, dit was dus de burgemeester zijn thuiswerk plunje.

 

Er is een groep in het werkleven dat het gewend is om thuis te werken, al dan niet gewoon aan de salon- of eettafel. Anderen hebben een aparte werkkamer, studio of praktijk.  Echter de meeste onder ons die thuis moeten blijven hebben die ruimte niet ter beschikking en moeten het doen met wat het huis hen biedt. En ook wat de omstandigheden hen bieden. Zoonlief is niet naar de Hogeschool maar studeert/werkt thuis met luide muziek die je niet mooi vindt maar ook je concentratie dusdanig stoort dat je geen steek verder komt met je statistieken of rapport. En voordat je meeting via de computer begint moet je eerst gaan vragen het volume flink naar beneden te brengen. Of het koppel werkt beiden thuis. Hoe probeer je elkaar niet voor de voeten te lopen? De een lukt het waarschijnlijk beter dan de ander. Maar geef toe, het is en blijft wennen en er wordt stelselmatig beroep gedaan op je tolerantie en respect voor anderen. We zijn toch maar mensen nietwaar?

 

Sociale contacten worden gereduceerd tot, dichtbij, de eigen huisgenoten en, op afstand, tot de sociale media. Alles kan, alles lukt en meestal nog op een efficiënte manier ook.  Maar geeft toch ook reden om er verder over na te denken. Het gevoelsmatige, het moeten, de spontaniteit, zijn maar een paar dingen om aan te kaarten. Maar ook de uitwisseling tussen de IT-er en de marketeer bij het koffieapparaat blijft weg. En ik heb het niet over de roddel maar over werk en weten. De glimlach van medeleven van je collega omdat je net een lastige klant aan de lijn hebt gehad, samen lachen om een koddige situatie, het joepie-gevoel omdat samen als team een goede deal lukt.  Daarvan blijven we nu voor een deel van verstoten.

Als ik dit zo eens terugdenk en hier mijn teksten herlees dan denk ik toch maar dat ik het liefst mijn joggingbroek ruil voor een pantalon en een overhemd, thuis en werk als twee gescheiden gebieden indeel en de reistijd van en naar huis als acclimatisatie tijd gebruik. Ik heb een voorkeur voor de  computer op kantoor en de kaasschotel met een glas wijn in de woonkamer, de bureaustoel op het werk en thuis een comfortabele hoekbank. Zo blijft het duidelijk en helder nietwaar?

 

Weetje.   De divan als rustbank kennen we allemaal: Siegmund Freud had een divan voor zijn cliënten/patiënten.  De oorsprong schijnt uit het Perzisch, Urdu en Turks te komen. Het onderscheid zich omdat er geen leuningen zijn (dus makkelijk ook als slaapbank). In het Turkije van de sultans was  de Raad, de Divan, in de vergaderzaal op banken tegen de muur en in de eerste helft van de XIXe  eeuw kwam het woord divan naar Europa gewaaid. Ook “douane” komt van datzelfde woord.

 

Laat een bericht achter